Compensatiemens

De wereld gaat naar de knoppen. We stoten CO2 uit in de atmosfeer. We dumpen plastic in de oceaan. We storten fijnstof uit over onze steden. En het lijkt er niet op dat daar, alle klimaatoverleggen ten spijt, heel veel aan gaat veranderen.

Natuurlijk, we doen al iets. Om het plastic afval aan te pakken worden flessen met statiegeld verkocht, worden producten steeds minder verpakt en worden biologisch afbreekbare varianten ontwikkeld. Om de CO2 in de lucht aan te pakken is er de CO2-compensatie. Voor een paar euro extra kun je dan de CO2-uitstoot van bijvoorbeeld je vliegreis teniet doen. Hoe ze dat doen weet ik niet, misschien planten ze er een boom voor of laten ze een ton algen los.

Dit laatste bracht mij op het idee van de compensatiemens, want we kunnen alle hulp wel gebruiken om de klimaatdoelen te halen. Het idee werkt als volgt. Om de aarde een beetje leefbaar te houden wordt gesteld dat we onze ecologische voetafdruk moeten verkleinen. Maar eerlijk gezegd wordt dat wel een beetje saai: niet meer vliegen, twee minuten douchen met koud water en alleen nog vleesvervangers. Dat kan en wil niet iedereen.

Voor de mensen die dat sobere leven wel willen en kunnen ligt hier een kans. Bij elke aanschaf die de Grote Voeters – mensen met een grote ecologische voetafdruk – gaat een klein beetje geld naar de Kleine Voeters, ofwel de compensatiemensen. Op die manier krijgen zelfs de meest nutteloze mensen een betekenisvolle rol in onze maatschappij. Het geld dat zij krijgen is dan verdiend. Waarmee? Met niks doen. Met het niet kopen van dingen, met het niet reizen naar verre oorden en met het beteugelen van de drang om de wereld vooruit te helpen met weer een technische innovatie.

Hoe dit georganiseerd moet worden? Dat is helaas niet mijn expertise als gedachtenmakelaar. Dit leek me al wel een stuk praktischer dan statiegeld op baby’s.

Een reactie plaatsen