In het Groninger Archief trof ik deze foto van een jongedame met kompas op de heup die een wat oudere man een bloemetje opspeldt. Door de foto op te delen in lagen en deze elk op hun eigen manier te monteren ontstaat meer diepte in de foto.
Ik heb vierkante ogen en ik krijg al tics daar om mijn mond. Vroeger was het simpel, vroeger was jij simpel, maar wat kregen we een commentaar. En we zitten bij elkaar en we zeggen niet zoveel. Voor alles wat ik type, toon jij hetzelfde visueel. Scriptie, ik lijk steeds meer op jou. Ik heb verkrampte handen. …