Charles Wildevuur is emeritus hoogleraar experimentele chirurgie. De vraag is of veel kennis van het menselijk lichaam niet leidt tot een somber perspectief op de mens. De mens als te verklaren ‘zak organen’ waarop je kunt opereren. Wildevuur pleit voor een leven dat zinvoller wordt door meer te weten.
In een herenhuis word ik ontvangen en meteen wordt duidelijk dat nieuwsgierigheid hier een bijzondere plaats inneemt. Overal staan boeken en kunstvoorwerpen. Na zijn emeritaat beet deze voormalige chirurg zich vast in de vraag waarom vinden wij kunst mooi? Daar had hij, vele boeken en gesprekken verder, na tien jaren zo ongeveer zijn vinger achter. Daarna drong de vraag naar het leven zich op, waar draait het leven eigenlijk om?
“Een belangrijke kentering was voor mij op pensioen gaan. Want toen was het mij al duidelijk dat ik niet meer in mijn vak wilde werken. Het nieuwe veld van de moleculaire biochemie kon ik mij niet meer eigen maken. Bovendien, wat doe ik met die kennis? Ik had geen laboratorium meer. En toen heb ik de uitdaging aangenomen om te ontdekken waarom we kunst nu mooi vinden. En met dezelfde nieuwsgierigheid als altijd ben ik de cognitiewetenschappen ingedoken. Ik heb niet anders gewerkt dan daarvoor: veel lezen en trachten ideeën te krijgen. Deze derde periode van mijn leven heb ik ervaren als, de belangrijkste wil ik niet zeggen, maar toch zeker als één van de belangrijkste perioden uit mijn leven.
“Als je het leven zinvol wilt ondergaan, dan moet je begrijpen wat het leven nu betekent!”
De kentering was dat ik na mijn emeritaat naar de wereld begon te kijken. Daarvoor had ik oogkleppen op. Ik zat in een kleine wereld, weliswaar boeiend en diep genoeg, maar ik had niet echt om me heen gekeken. Ik had bijvoorbeeld wel van Darwin gehoord, maar ik had nooit door dat de evolutieleer zo fundamenteel was om ons leven te begrijpen… <lees verder>