Categories
Columns

Shariarechtbank

In Engeland zijn shariarechtbanken. Dat zijn rechtbanken die recht spreken op basis van religieuze principes. In beginsel waren er vijf toegelaten bij wijze van experiment, maar recente publicaties rapporteren dat er ondertussen een veelvoud van vijf zijn. Mensen kunnen daar een beperkt aantal typen van geschillen laten beslechten, en de uitspraken zijn alleen geldig als de mensen er mee konden leven, tenzij de uitspraken bekrachtigd worden door nationale rechtbanken.

In Engeland bestaan dus twee rechtsprekende ordes naast elkaar. Wat de democratisch verkozen meerderheid aldaar dus besluit te laten gelden als recht kan teniet worden gedaan door de andere, nieuwe rechtsprekende orde. Deze beroept zich immers op geheel andere principes. Het is de vraag of een dergelijke situatie wenselijk is. En met een dergelijke situatie bedoel ik één waarin rechtsongelijkheid bestaat en de diversiteit tussen verschillende groepen dusdanig groot wordt dat samenwerking wordt bemoeilijkt.

Als de ontwikkelingen in de Westerse wereld in ogenschouw worden genomen dan valt op dat unificatie een belangrijke gemene deler is. Landen tekenen steeds verder gaande verdragen, de Europese Unie is hier een voorbeeld van. Consumenten over de hele wereld consumeren dezelfde producten.  Maateenheden worden gelijkgetrokken. Belastingstelsel worden geharmoniseerd. Kortom, er valt een zekere winst te behalen als iedereen in dezelfde termen denkt en leeft. Het feit dat we al decennia lang proberen de wereld in één keurslijf te krijgen zou al kunnen verklaren waarom tweespaltende initiatieven tot weerstand leiden.

Dat keurslijf daar houd ik niet zo van. Als ik zou mogen kiezen dan zou ik kiezen voor een hechte gemeenschap met echt doorleefde normen en waarden in plaats van het delen van één rechtssysteem dat het product is van een anoniem apparaat. En als rechtbanken op basis van een geloof opgericht mogen worden (in Engeland mag dat reeds en het zal hier op den duur ook wel mogen), waarom zouden ze niet opgericht mogen worden door andere groepen? Neem nu als groep alle mensen die zeilen, als die hun eigen rechtbank hadden dan was Laura Dekker vast allang onderweg. Nu hebben we een Laura Dertien in een Dozijn. Een meisje dat net als alle anderen het keurslijf ingaat. Weer een stukje durf en creativiteit verloren.

TIP : bekijk ook eens deze site over de grootste uitdaging van deze tijd, namelijk je leven zin geven in een wereld die geen zin meer lijkt te bieden.

By Jasper

Jasper studeerde filosofie in Groningen. Sinds 2008 schrijft hij columns, gewoon om zijn pen te proberen. Hij wordt wel eens de nieuwe Martin Bril genoemd. Ook bij Jasper is het alledaagse terug te vinden. Zijn columns verschijnen ook op dumpjekunst.nl en eerder bij kvk netwerk, cnv zelfstandigen en snelafstuderen.nl. Een thema dat in veel columns op één of andere manier terugkomt, is de onttovering van zijn wereld.