Categories
Columns

Waark’n

De remedie voor zo ongeveer alles is waark’n. Tenminste, volgens mijn grootmoeder. In haar wereld is er maar één manier om je leven in te richten en dat is met heel veel werken. Werken totdat je er bij neervalt. Letterlijk! Laatst wilde ze het stof van een tl-armatuur halen. Is daarvoor via een stoel op de tafel geklommen, maar de eerste was zo wankel dat ze op de weg naar beneden is gevallen. Hersenschudding en blauwe plekken.  

Ik denk wel eens dat die hele generatie lijdt aan het Gronings Vermoeidheidssyndroom. Ze moeten werken totdat ze moe zijn. Temidden van al die ijver voel ik mij schuldig. Daar zijn al die mensen die Nederland na de oorlog weer hebben herbouwd, die geloofden in een beter Nederland-of toch op zijn minst in een welverdiend pensioen op hun 65e- en dan werken wij niet hard genoeg, genieten wij meer van de luxe en laten we de maatschappij verruwen.

Moeten wij ons echter schuldig voelen? In hoeverre zijn wij iets verplicht aan eerdere generaties?Het was toch hun eigen keus om zo onder de zon te tobben? Nu zou ik hier een analyse kunnen makenvan dit vraagstuk, maar wat is de waarde van een analyse als we het niet aan den lijve ondergaan, er geen gevoel bij hebben? Of, zoals in mijn geval, als het gevoel er toch al is? Ik ga dan ookmaar weer eens aan het werk.

TIP : bekijk ook eens deze site over de grootste uitdaging van deze tijd, namelijk je leven zin geven in een wereld die geen zin meer lijkt te bieden.

By Jasper

Jasper studeerde filosofie in Groningen. Sinds 2008 schrijft hij columns, gewoon om zijn pen te proberen. Hij wordt wel eens de nieuwe Martin Bril genoemd. Ook bij Jasper is het alledaagse terug te vinden. Zijn columns verschijnen ook op dumpjekunst.nl en eerder bij kvk netwerk, cnv zelfstandigen en snelafstuderen.nl. Een thema dat in veel columns op één of andere manier terugkomt, is de onttovering van zijn wereld.