Categorieën
Columns

Beklonken

Je zou maar kunstenaar zijn en je eigen werk niet mooi vinden. Dat was mij bijna gebeurd, als u musici tenminste onder de kunstenaars schaart. Het had niet veel gescheeld of ik had de opleiding klassieke muziek, hoofdvak orgel, afgerond en een loopbaan in de muziek aangevangen. Dan was mij misschien gevraagd om te jureren bij een orgelconcours zoals dat afgelopen weekend werd gehouden in Groningen. Daar werd ter ere van de restauratie van het Schnitgerorgel in Der Aa-kerk een twintigtal topamateurs, interpreteert u dat zoals u wenst, de kans gegeven om hun kunsten ten gehore te brengen. En als ik iets saai vind, dan is het wel de hele dag naar orgelmuziek luisteren.

Het begon allemaal toen ik als jongen van een jaar of tien mijzelf bekwaamde in het noten lezen op moeders orgeltje. Het gaf veel voldoening om de code van de noten te kraken en een nieuwe wereld binnen te gaan. De muziek is een wereld op zichzelf. Zij bestaat op zichzelf en heeft niet, zoals taal, een verbinding met een context nodig. Zelfs programmatische muziek -muziek die iets tracht uit te beelden- kan bestaan zonder referentie naar een wereld buiten haar. Niet veel later verhuisde mijn moeders zwager naar een woonboerderij niet ver van ons huis. Hij maakte mij bekend met de orgelwerken van Johann Sebastian Bach, te beginnen met de acht kleine präludien und fugen. Het was beklonken: in wat toen de toekomst de was, speelde ik zoveel mogelijk en het liefst Bach.

Later kwam ik erachter dat de wereld van muziek even zinloos is als de echte wereld. Iets dat naar mijn idee overtuigend wordt aangetoond door de avantgardemuziek. Daar maakt het werkelijk niet uit welke noot na welke noot komt zolang de componist er maar een verhaal bij heeft. Om met de woorden van Shakespeare te blijven spreken, de muziek is full of sound and fury, signifying nothing… Zelfs bij Bach. Die klonk trouwens veelvuldig op het concours en zinloos of niet, oude liefde roest niet. Alleen waarom moest mijn oom nu organist zijn, waarom geen cellist?

Door Jasper

Jasper studeerde filosofie in Groningen. Sinds 2008 schrijft hij columns, gewoon om zijn pen te proberen. Hij wordt wel eens de nieuwe Martin Bril genoemd. Ook bij Jasper is het alledaagse terug te vinden. Zijn columns verschijnen ook op dumpjekunst.nl en eerder bij kvk netwerk, cnv zelfstandigen en snelafstuderen.nl. Een thema dat in veel columns op één of andere manier terugkomt, is de onttovering van zijn wereld.