Categorieën
Columns

Eddie

Eddie was geen man van verhalen. Nooit geweest ook. Hij had het wel gewild, maar zijn verhalen gaven hem niet de geboeide blikken die hij nodig had om door te vertellen. Als hij al een verhaal had, zelfs een goed verhaal, dan kwam het niet verder dan de eerste inleidende zinnen. Eén afgewende blik was genoeg voor Eddie om over te gaan op de orde van de dag, zijn leven: luisteren naar anderen. Of eigenlijk luisteren naar zichzelf terwijl hij de verhalen die anderen over hem heen stortten van kanttekeningen voorzag. Het verhaal zelf boeide hem niet. Hem ging het om de manier waarop verteld werd. Dat was boeiend. Hij had een diepe bewondering voor de rasverteller. Hoe die zijn toehoorders deel kon laten uitmaken van het verhaal, hun als ware deelgenoten kon laten voelen. Daar was meer voor nodig dan de som van alle vertelvaardigheden bij elkaar had hij ontdekt. Iemand kon met de juiste woorden vertellen, op de juiste momenten pauzeren en toch een slecht verteller zijn. De verteller van vanavond is een slecht verteller. Dat is jammer voor Eddie die hooguit nog een jaar te leven heeft en eigenlijk elke avond een goed verteller nodig heeft om nog voor zijn sterven onder woorden te kunnen brengen wat dat ene is dat de vertellers separeert van de praters. Het zal er op uitdraaien dat Eddie daar pas de woorden voor vindt als hij vanuit de kist naar de laatste verhalen luistert. Zijn gast van vanavond praat langzaam. Zo langzaam dat Eddie nog maar moeilijk zijn ogen open kan houden. Vanuit het donker van de diepte, achterin het drinklokaal, kijkt hij naar mij. Hij heeft het door, hij redt het niet. Niet met weer een slecht verteller. Zijn onderlip vertelt het hele verhaal. Als hij zichzelf nu toch kon zien, dan had hij het antwoord op de vraag die hem al zijn hele leven bezig houdt. Het zit hem in de luisteraar. Een goed verteller kiest zijn luisteraars. Dat vertel ik Eddie niet, daarvoor luister ik te graag naar Eddie.

Eddy was no man of stories. Never had been too. He would have wanted, but his stories never gave him the fascinated gazes he needed. And if he had a story, even a good one, it would never get passed the first few lines. One turned head was enough for Eddy to switch to his daily routine, his life: listening to others…

Door Jasper

Jasper studeerde filosofie in Groningen. Sinds 2008 schrijft hij columns, gewoon om zijn pen te proberen. Hij wordt wel eens de nieuwe Martin Bril genoemd. Ook bij Jasper is het alledaagse terug te vinden. Zijn columns verschijnen ook op dumpjekunst.nl en eerder bij kvk netwerk, cnv zelfstandigen en snelafstuderen.nl. Een thema dat in veel columns op één of andere manier terugkomt, is de onttovering van zijn wereld.