Categorieën
Columns

Stilstand

De provincie Groningen is voor mij een bijzondere provincie. Ik ben er geboren en getogen en hoewel ik me niet altijd op mijn gemak voel tussen de mensen van wie ze zeggen dat ze ietwat stug en nuchter zijn, voel ik me hier bijzonder thuis. Een mooi voorbeeld is wanneer je ’s nachts door de stad loopt, de Groninger weet dat er maar één stad is in de provincie, namelijk de stad, dan is dat het een heel verschil met de steden in de Randstad. Veel rustiger en gemoedelijker. Terugkomen vanuit de Randstad gaf dan ook altijd een gevoel van thuiskomen als je ’s avonds laat van het station, via de Grote Markt naar huis ging.

Groningen is een unieke stad met een geheel eigen karakter. Nu kan ik niet verklaren welke kenmerken van de stad cruciaal zijn voor dat karakter en eigenlijk kan ik het karakter ook niet in haar volle omvang beschrijven, maar het vereist geen wetenschappelijke studie om te snappen dat het karakter van Groningen ondermeer ligt in de grootte van de stad. Ze is niet bijzonder groot en dat zal er mede debet aan zijn dat het hier zo goed toeven is. Het lijkt logisch om te veronderstellen dat dat karakter zal verdwijnen als de stad blijft groeien en het is waarschijnlijk dat de stad blijft groeien want, laten we het simpel zeggen, stilstand betekent achteruitgang.

Willen we dat echter wel? Waarom niet de stad zo laten als hij is? Waarom moeten we mee met de race van vooruitgang? Waarom niet behouden wat we hebben? Nu wil ik hier geen pleidooi houden voor een standpunt, maar slechts u ervan doordringen dat er een keus is. We hoeven niet mee. Als er honderdduizend Groningers zijn die hier graag wonen, en dat lijkt zo te zijn, waarom dan veranderen? Why change a winning formula? Het zou toch gek zijn als meer dan honderdduizend mensen een stad niet draaiende kunnen houden. Alsof die groei van een duizend mensen per jaar de motor van de stad is. Dat maakt u mij niet wijs.

Het is jammer dat veel beleidsplannen gebaseerd worden op gegevens die in geld worden uitgedrukt. Werkloosheid kost zoveel, recreatie levert zoveel op en het nieuwe bedrijventerrein wordt verwacht zo en zoveel op te leveren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat iets zo ongrijpbaar als het karakter van de stad niet wordt meegenomen in de beleidsplannen. Het kabinet Balkenende werd wel eens verweten dat ze slechts op de centjes pasten en geen verbeteringen nastreefden. Voor politici is daar misschien geen eer mee te behalen, want welke burgemeester wil nu de geschiedenis ingaan als de persoon die alles liet zoals het was, en dat kan verklaren waarom beleidsplannen zijn gericht op groter, beter en sneller terwijl het al goed is.

TIP : bekijk ook eens deze site over de grootste uitdaging van deze tijd, namelijk je leven zin geven in een wereld die geen zin meer lijkt te bieden.

Door Jasper

Jasper studeerde filosofie in Groningen. Sinds 2008 schrijft hij columns, gewoon om zijn pen te proberen. Hij wordt wel eens de nieuwe Martin Bril genoemd. Ook bij Jasper is het alledaagse terug te vinden. Zijn columns verschijnen ook op dumpjekunst.nl en eerder bij kvk netwerk, cnv zelfstandigen en snelafstuderen.nl. Een thema dat in veel columns op één of andere manier terugkomt, is de onttovering van zijn wereld.