Categorieën
Columns

Gedachtegoedmakelaar

Zoals een vastgoedmakelaar thuis is in de markt van woningen en panden, is de gedachtegoedmakelaar thuis in de markt van visies en denkbeelden. En net zoals een vastgoedmakelaar kan helpen wanneer vastgoed niet meer voldoet, zo helpt de gedachtegoedmakelaar iemand aan nieuwe perspectieven wanneer de huidige zijn versleten. Aangezien we leven in een wereld die sneller en sneller verandert, kan het niet anders dat die ook aan hevige slijtage onderhevig zijn. Ik zag het al helemaal voor me: Jasper Vos gedachtegoedmakelaar. Gesprekken met ondernemers over nieuwe visies om markten te veroveren, met beleidsmakers om out of the box te gaan en met mensen om eens anders naar het leven te kijken. Prikkelen, uitdagen en nieuwe paden ontdekken, mij lijkt het wel wat.

Het zal wel nooit een succes worden. Gedachtegoedmakelaardij is namelijk het moeilijkst te verkopen product. Eeuwen geleden schreef de filosoof Descartes al dat van alles wat mensen bezitten, verstand het best verdeeld is. Al was het maar omdat iedereen vindt dat hij of zij er genoeg van heeft gekregen. En kom dan maar eens met je product om mensen met hun gedachten, hun denken te helpen. Dat wordt lastig. En wanneer ben je toe aan nieuw gedachtegoed? Bij vastgoed merk je het aan een gebrek aan ruimte of functionaliteit, maar bij gedachtegoed? Misschien geldt wel hetzelfde. Gedachtegoed is versleten als het begint te knellen of als het niet meer functioneel is.

Functioneel gedachtegoed, dat begrip was nog niet op het web gepubliceerd volgens Google, is ook een mooie term en als er iets niet functioneel is, dan is het wel denken dat je geen hulp nodig hebt bij je denken. De gedachtegoedmakelaar is een getraind denker en kan op zijn tijd de nodige hulp verlenen. Op zijn tijd, hij hoeft natuurlijk niet altijd mee te denken. Heel veel kunnen we zelf, maar als het echt goed moet, schakelen we een professional in. Zelf een huis bouwen doen de meesten ook niet. De gedachtegoedmakelaar is die professional die helpt om gedachten te ontwikkelen, te ordenen en met elkaar te verbinden. En als gedachten bij elkaar komen, dan kunnen de mooiste dingen gebeuren. Van ontdekking tot patent en van succes tot geluk.

Ik geef gelijk toe dat mijn pessimisme over het slagen van dit idee weinig functioneel lijkt, maar misschien dat iemand me kan overtuigen dat het anders zit. Tot die tijd blijf ik denken dat het idee geen succes wordt. Dat scheelt mij een hoop werk en vanuit mijn perspectief is dat bijzonder functioneel.

Categorieën
Columns

Hommels

Ik sta bij een spoorwegovergang. De gesloten rood witte slagbomen, de rinkelende bel en de knipperende rode lampen deden mij stoppen. Dat heb ik zo geleerd, net als het wachten totdat de rode lampen gedoofd zijn, er kan immers nog een trein komen. Vroeger was ik al het braafste jongetje van de klas. In de verte lijkt de trein weinig haast te maken om ons brave burgers te ontzetten. Ik wacht. Een hommel schiet voorbij en vliegt het spoor over. Hij wel. Net als ik kan hij gewoon het spoor oversteken, alleen hij doet het en ik niet. Zijn doen en laten worden niet bepaald door een steeds groter wordend geheel van wetten, regels en gewoonten.

Als filosoof heb je het voorrecht je bewust te zijn van veel wetten, regels en gewoonten. Daar waar anderen niet anders weten dan dat de zaken nu eenmaal zijn zoals ze zijn, daar ziet een filosoof alternatieven. Dat dit voorrecht niet aan iedereen is gegeven werd mij duidelijk toen ik deze week de film ‘Capitalism – a love story’ van Micheal Moore zag. Mensen die zich hun huis laten uitzetten omdat een uitdijend geheel van wetten, regels en gewoonten dat zo stelden. Mensen die zich werkloos lieten verklaren omdat een uitdijend geheel van wetten, regels en gewoonten dat zo dicteerden. Dat kon allemaal gebeuren omdat er aan de top van grote financiële bedrijven mensen zaten die wel door hadden dat ze de werkelijkheid naar hun hand konden zetten en daar rijk mee zijn geworden.

Een ander voorbeeld dat mij te binnen schiet is mijn vroegere buurman. Hij was portier van een instelling en zal geen buitensporig hoog salaris hebben verdiend. Toen wij eens in discussie kwamen over wie wat verdient en zou moeten verdienen, stelde hij ‘verschil moet er zijn’. Ik denk echter dat hij het wel fijn had gevonden als de welvaart iets evenrediger was verdeeld in Nederland. Met het accepteren van het bestaan van verschillen wordt dat Nederland alleen wel een onhaalbare utopie.

De hommel die de spoorwegovergang oversteekt, is, hoewel echt gebeurd, natuurlijk een metafoor. Het staat voor de ongebreidelde vrijheid die de mens heeft als hij in staat is zich te ontdoen van alle wetten, regels en gewoonten. Als hij in staat is to unlock his mind, kan hij de wereld naar zijn hand zetten. Dit is precies wat de mensen uit de film van Moore ook ontdekten. De onthuisden keerden gewoon terug naar hun huis en de ontslagenen zochten een manier om hun werk samen voort te zetten. Hoe dat mogelijk is? Omdat het kan. Ooit een hommel voor een spoorwegovergang zien wachten?

Nog een aardigheidje over de hommel. Het schijnt dat het natuurkundig niet te verklaren is dat een beestje als de hommel kan vliegen. Zijn vleugels zouden veel te klein zijn om zo’n groot lichaam door de lucht te bewegen. Maar ja, dat weet de hommel niet, die vliegt gewoon!