Categorieën
Columns

Zun stopt nait veur die

Op alle doagen komt zun op, dat gait al tiedenlaang zo, moar der bin doagen dat t liekt alsof ze specioal veur die opkomt. Den wordst wakker mit n licht in koamer dat zo zacht, zo warm is das ter wel oet most springen om al dien plannen dai hest veur de dag woar te moaken.

T was op zo’n mörgen dat Geert langzoam wakker werd. Hai draaide zich op rug, trok zien deekens zo hoog op dat vouten bloot kwam te liggen en zag dat aan t voutenend zien toonen al aan t beweegen waren. Zien toonen golfden doar aan t èn van ber hinneweer als de pooten van n miljounpoot. Alsof ze hom zo te bèr oet zollen droagen. “Wat beweegt mien toonen toch om zo te beweegen?” doacht Geert dij zich bie t kieken òfvroug wel zien toonen aanstuurde. “Straks bin t mien bainen, mien ármen en mien halle lief dai rezelvaaiern om d’r zulf moar n draai aan te geven.” Dizze gedachte was veur hom zo eng dat e zien aigen wil mit kracht over t lief deed gelden. Hai stond op. Nou dee Geert nait veul mit zien leem, moar hai wol toch wel dat hij t zulf was dei d’r niks van bakte. Da was zien ainigste trots nog, dat hai t zulf was.

Annoarie weg laip e noar keuken om t mörgeneten kloar te zetten. “Wel potverdendonder,” fluusterde hai zachtjes bie homzulf. “Nou stai k ja alweer in keuken en ken mie d’r niks van herinneren da’k toonen, bainen of wat dan ook moar opdracht heb geven om mie hier te brengen!” Woar e wel was mit kop wiz e ook nait meer. Programma’s op buuz van gusteroavend was e alweer glad vergeeten en rest van gustern had ook nait zo’n indruk op hom moakt dat dat zien gedachten in beslag nam.

Veur de rest har Geert ook niks om over noa te denken. Alles ging ja zoals t ging. Moar nou zien toonen hom dizze mörgen luchteg touzwaaid hadden en hai op weg noar keuken nait wis dat e noar keuken ging, of aigenlieks, vroug e zich nou of, aigenlieks wiz gainains meer of hai d’r wel waz toun hai noar keuken laip, “meschain slaip ik nog wel” doacht e, nou begon t hom te jeuken.

Jeuk kwam van binnenoet en d’r was nait tegen te krabben. Hai zol nait ains waiten woar e begunnen mos mit krabben. Zo’n jeuk had e nog nooit had. Het begon woarempel bie zien toonen, alsof dei toonen aigenliek zeggen haarn willen dat t veurbie was mit zien dictatuur en zai t nou, soam mit de rest van zien lief, wel zellen bepoalen. Jeuk kroop op noar kneien, schoot deur noar zien lief, noar borst, hals en kop. Hai greep zien kop vast met baide handen en geliek toun e dat doan haar schoot t hom deur kop dat zien handen eerder bie kop waarn dan dat hai opdracht geven haar. “T zel wel n reflex wezen” kon e nog denken, moar dai gedachte werd al snel verdreven, ja zo voulde t: zien aigen gedachten werden verdreven, wegjoagd deur andere woarvan e nait t idee haar dat ze van hom waarn. Jeuk had zich bliekboar nou ook al kop nestelt.

Zun was ondertussen weer langs heur gebrukelke weg noar boven kroopen. ’t Leste beetje dauw verdampte rustig. Doar was gain hoast bie. Dauw kon wel sneller willen, moar had zich te vergoeien mit regels dai God t woater oplegd haar. Ook vogels deden wat ze altied deden in t veurjoar en t gras in zien toendje gruide bienoa zienderoogen. En zo ging boeten alles zoals t ging.

Binn’n ging nait alles zoals t ging. Vanoet toen kon je Geert zain stoan in keuken. Doar stond e nog altied mit kop in handen. Hai stond stokstief. Dat gaf hom nog t gevuil dat hai t was dai t deed, moar jeuk wer nou onverdroaglijk zodat e wel springen en roupen mos. Vieftig joar hadde nait zo gek doan als nou. Vieftig joar hadde nimmer de behuifte om mit pannen en potten lawaai te moaken. Nou was t alsof toonen de dainst oetmoakten en toonen wollen lawaai moaken. Hai zag dat zien handen geheur gaven aan dai oproup. Hai haar d’r niks meer over te zeggen, kon allennig toukieken vanoet t leste bastion dat e nog bezat.

Aan ’t end van n biezondere, drukke dag ging Geert weer noar bér. Geert kon zich ofvroagen of hai t werklijk was dai noar bér ging want zo vuilde t nait veur hom, moar t was zinloos om te protestairen. De gewoontes dai hai meende geleefd te hebben, leefden nou hom. Zien lichoam had ze aigen moakt en hai kon enkel stellen dat t lichoam hom zuuver noadeed, moar hai deed t toch laiver zulf. Hai koesterde hoop dat t de volgende mörgen wel weer over zol weezen.

Geert werd weer langzoam wakker. Draaide zich weer op rug, trok deekens op en zag zien toonen. Het was hom lukt om t leste bastion ook in zien sloap veur zich te holden, want hai wiz dat hai t was dai toonen zag. Toonen deeden echter t zulfde dansje als guster. En ook dizze dag deed Geert wadde altied deed. Hai stond op, laip noar keukn en smeerde zien broad. ’T ainige oeterlijke verschil was dat e zo nou en den oetspatten had en dei bleven nait bie sloan op potten en pannen allain.

(inzending Grunneger Schriefwedstried 2009/Groninger Schrijfwedstrijd 2009)

TIP : bekijk ook eens deze site over de grootste uitdaging van deze tijd, namelijk je leven zin geven in een wereld die geen zin meer lijkt te bieden.