Categorieën
Columns

Relaties

Een relatie beginnen is niet zo moeilijk, een relatie houden is de uitdaging. Net als andere zonen onthoud ik de dingen die vader zegt. Tot groot vermaak van medeleerlingen en een godsdienstleraar herhaalde ik eens zijn uitspraak over auto’s waar je toch ook eerst een proefrit mee maakt alvorens je tot de koop overgaat. Zijn stelling over relaties draag ik al lang met me mee. Het kleurde mijn wereld, bepaalde de uitdaging. Die uitdaging ben ik net als de filosoof des vaderlands René Gude meer dan eens aangegaan en inmiddels ben ik op andere gedachten gekomen.

Een relatie beginnen is inderdaad niet zo moeilijk. Er zijn zelfs Casanova Bootcamps om onbekwame mannen in te wijden in de edele kunst van het versieren. Het is het tweede stuk van de lijfspreuk waar ik mijn twijfels over heb. Elke relatie kun je namelijk net zo lang laten duren als je wilt, het hangt er maar net van af hoeveel je bereid bent te geven en te nemen. Mits je natuurlijk weet wat je moet geven en nemen, maar dat is een kennisprobleem.

Een relatie beëindigen is pas moeilijk. Daar ligt nog eens een uitdaging. Binnen een bondgenootschap van twee geliefden zijn er altijd wel problemen. Wie gaat wat geven en wie wat voor lief nemen? Maar problemen geven het leven wel een duidelijke richting want problemen zijn er om op te lossen. Ze zijn vaak concreet genoeg om te vertalen in duidelijke oplossingen waar je aan kunt werken. Stap je uit het verbond dan liggen er alleen maar kansen en die zijn lang niet zo dwingend als problemen. Kansen komen met duizenden tegelijk en er is geen directe noodzaak om ze te grijpen. Dat geeft veel onzekerheid, veel meer dan de problemen die al zo vertrouwd voelden. Dat maakt een relatie beëindigen vele malen moeilijker dan eentje houden.

Dat geldt voor mij tenminste. Ik geloof dat daar mijn uitdaging ligt, om de ander los te laten. Leven is loslaten zei iemand eens en dat klinkt wel haast net zo cynisch als ‘het leven is zinloos’. Toch zijn ze allebei waar, want niets blijft en de zin staat nergens geschreven. Wat wel blijft is facebook, e-mail en de telefoon. Ideale middelen om ons aan elkaar vast te klampen. Dat was in vaders tijd wel anders met één telefooncel in het dorp.

Categorieën
Columns

Liefde

De filosofie van de liefde op de werkvloer. Liefde op de werkvloer kan beperkt worden door bedrijfsbeleid. De vraag die zich opdringt, is of een bedrijf grenzen mag stellen aan het liefdesleven van haar medewerkers. Er is in ieder geval een trend gaande waarin steeds meer menselijke aspecten hun weg vinden naar de werkvloer.

Bedrijven kunnen op verschillende gronden grenzen stellen aan het leven op de werkvloer. Dit kan op grond van morele, economische en juridische overtuigingen. Welke grond een bedrijf ook kiest, de kans is groot dat er debat ontstaat.

Als uit cijfers blijkt dat op het werk ontstane relaties minder vaak stuklopen dan andere, hoe sterk is dan een bedrijfsbeleid dat relaties verbiedt juist om stabiele relaties elders te bevorderen? Hoe overtuigend is een verbiedend bedrijfsbeleid als uit psychologische studies blijkt dat een verliefd paar medewerkers productiever is? En de juridische bescherming van medewerkers zal eveneens haar tegenargumenten kennen. De laatste wordt tegenwoordig nog wel eens opgelost door het liefdescontract. Arbeidscontracten waarin medewerkers aangeven een eventuele relatie bewust en uit vrije wil te zijn aangegaan.

Als u zich wilt mengen in dat soort debatten, ga uw gang. Misschien komt u nog eens op televisie, in een programma als Rondom 10, of zoals vroeger in Het Lagerhuis. Gegarandeerd dat er iemand is die harder schreeuwt dan u of simpelweg niet gevoelig is voor uw argumenten. Een heilloze missie.

Welke gronden ook worden aangedragen voor een beperking van liefde op de werkvloer, altijd wordt de medewerker als mens, en wat is nu menselijker dan de liefde, ondergeschikt gemaakt aan een hoger doel. Dit dwingt de mens om iets van zichzelf te negeren, of in ieder geval tijdens kantooruren.

Dat gebeurt vaker. Een duidelijk voorbeeld zijn de mensen aan de lopende band in de fabrieken van Ford aan het begin van de vorige eeuw. Hun persoonlijke behoeften werden volledig ondergeschikt gemaakt aan een het hogere doel dat Ford voor ogen had. Dat doel ontstond volledig vanuit een perspectief van efficiëntie. Dit leidde tot allerlei klachten die tegenwoordig bore-out genoemd zouden worden.

Tegenwoordig zijn er vakbonden, ondernemingsraden en vertrouwenspersonen om er voor te zorgen dat de mens beter in beeld is. De ontwikkeling van deze instituten is onderdeel van een grotere trend. Een trend die het onmogelijk maakt voor bedrijven om medwerkers, of eigenlijk alle stakeholders, nog slechts vanuit één perspectief te bekijken.

Overheden en andere regelgevers, maar ook bedrijven zelf, stellen regels en richtlijnen op die ervoor zorgen dat medewerkers, en andere stakeholders, niet gebukt gaan onder de hegemonie van een alles bepalend perspectief. Maatschappelijk verantwoord ondernemen is een voorbeeld van deze trend. Het zorgt ervoor dat bedrijven vanuit steeds meer perspectieven naar zichzelf gaan kijken.

Eén van de meeste recente perspectieven die het bedrijfsleven binnendringt is dat van zingeving. Werk zou voor mensen niet alleen een bron van sociale contacten en inkomsten moeten zijn, maar ook een bron van zingeving.

U kunt natuurlijk de boot afhouden en alles zoveel mogelijk bij het oude laten. U kunt ook vooruitstrevend te werk gaan en voorop lopen in de trend van perspectieven binnenlaten. Daar wordt uw organisatie menselijker van. Het menselijke is immers niet te vangen in één perspectief.

De vraag of bedrijven grenzen mogen stellen aan het liefdesleven van hun medewerkers wordt zo naar een hoger niveau getild. Want om te weten welke perspectieven u binnenlaat, moet u weten wat menselijk is. Wat betekent het om mens te zijn? Betekent dat zoveel mogelijk winst maken? Betekent dat zoveel mogelijk omzet draaien? Betekent dat zoveel mogelijk aandeelhouderswaarde creëren? Betekent dat een zinvolle bijdrage aan de samenleving leveren? Misschien een goed idee om dat eens te horen van uw medewerkers. Of houdt u niet van ze?