Categorieën
Columns

Decolleté

Als je iets wilt laten zien, laat je het zien. Als je iets niet wilt laten zien, laat je het niet zien. Laat je iets zien dan mag een ander er naar kijken. Laat je iets niet zien en kijkt een ander toch dan is er, als je je werk goed hebt gedaan, niets te zien. Ondanks deze waterdichte logica voel ik me altijd ongemakkelijk wanneer iemand haar decolleté laat zien. En hoe groter het ravijn, hoe groter het ongemak. De paradox van de decolleté.

Een paradox is een schijnbare tegenstrijdigheid. Het is niet waar dat de filosofie er bol van staat, maar filosofen smullen van paradoxen. De kunst is namelijk om de premisse te ontdekken die verantwoordelijk is voor het ogenschijnlijk onmogelijke resultaat.

Dat dat een hele kunst is bewijst de paradox van de schildpad en Achilles. Om er een eerlijke wedstrijd van de te maken geeft Achilles, sportief als hij is, de schildpad een voorsprong. Zeno, hij is de maker van de paradox, stelt dat Achilles de schildpad nooit kan inhalen. Om de schildpad in te halen zal Achilles eerst de gegeven meters moeten overbruggen. Dat kost tijd natuurlijk. Als hij dat heeft gedaan moet hij vervolgens de afstand afleggen die de schildpad in die tijd heeft afgelegd. Ook dat kost tijd. En in die tijd is ook de schildpad weer vooruit gekropen. En zo blijft Achilles tot in het oneindige het verschil tussen hem en de schildpad overbruggen. En wint de schildpad.

Deze paradox van Zeno is van wiskundige aard. Die van de decolleté van een sociale aard. Er wordt een spel gespeeld met ongeschreven sociale regels. Regels die ingaan tegen de logica. Sociale regels versus logische regels en welke wint is een kwestie van macht. Van één vrouw met decolleté, en gefronste wenkbrauwen, win je misschien nog wel, maar van een heel land vol mensen dat dezelfde sociale regels deelt waarschijnlijk niet.

Voor de verantwoordelijke van de WikiLeaks ziet het er dan ook somber uit. Vooralsnog zijn de Verenigde Staten een stuk machtiger dan een vrouw met decolleté.