Categorieën
Columns

Vreemdgaan

Jack de Vries stapt op na vreemd te zijn gegaan. Jolet Plomp laat haar licht schijnen op deze zaak. “Meer dan de helft van de stellen maakt overspel een keer mee. We zouden het dus normaal moeten vinden, maar we doen alsof het uitzonderlijk is,” stelt zij in het Dagblad van het Noorden.

We zouden een voorbeeld aan het bedrijfsleven moeten nemen. Daar tolereert men overspel en niet alleen omdat verliefde mensen beter presteren. In het bedrijfsleven kan dat gewoon. Wat een verlichte mensen moeten daar rondlopen. Toevallig dezelfde mensen van de bonussen, graaicultuur, sub prime mortgages en de Brent Spar. Een weinig overtuigend voorbeeld.

Eveneens weinig overtuigend is de premisse dat overspel vaak voorkomt. Is dat al een reden om iets goed te keuren? Met diezelfde redenering zou Plomp ook een lans kunnen breken voor moord, incest en ziekte. Nee, schaf de gevangenissen maar af en sluit de ziekenhuizen. Die zaken komen zo vaak voor, die horen er gewoon bij.

In hetzelfde artikel doet Caroline van den Kommer ook eenzelfde duit in het zakje. De mens is volgens haar van nature niet gemaakt om één partner trouw te blijven. “Met hard oordelen help je [dan ook] niemand,” aldus Van den Kommer. Hier klinkt het ideaal in door dat de maatschappij ingericht dient te worden naar de natuur van de mens. De natuur van de mens is echter ongrijpbaar.

Maar als dan toch de natuur van de mens bepalend is voor wat we goed en slecht vinden, waarom nemen we het perspectief van de persoon op wie wordt vreemdgegaan dan niet mee? Onderzoek tien mensen wiens partner achter zijn of haar rug om is vreemdgegaan en de uitkomst is dat zij de meest heftige walging en verdriet uit hun leven hebben ervaren. Van nature vindt de mens vreemdgaan alles behalve goed.

Verder ligt het in mijn natuur om hier twee vrouwen te zien die een excuus zoeken om vreemd te gaan, of waarschijnlijker nog, een excuus zoeken voor het gedrag van hun partner. Dit is misschien een flauwe opmerking die ze veroordelen, maar dan zijn ze niet trouw aan hun eigen verhaal. En het is practice what you preach natuurlijk. Ze stellen immers dat zaken die in je natuur liggen, niet veroordeeld moeten worden. Wee dan degene die haar vinger heft naar mijn natuur om dat in hun verhaal te lezen! U snapt hopelijk mijn punt en dat het allerminst kwetsend is bedoeld, eerder provocerend.

En nog één provocatie om het af te maken. Waarom werken deze twee vrouwen? De vrouw is van nature toch…..? Ik bedoel maar.

Categorieën
Columns

Veroordelen

“De hel,” zei Sartre, “dat is de ander.” De ander die met zijn blik jou veroordeelt. Nu heb ik Sartre nooit goed begrepen en of de ander echt de hel op aarde is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat wanneer een ander jou veroordeelt dit niet bepaald een hemels gevoel geeft en als vanzelf een verdedigende reactie oproept.

Ook in de literatuur over coaching is dit een bekend fenomeen. De coach die de gecoachte veroordeelt zet de relatie op het spel. De gecoachte schiet in een verdedigende houding en de weg vooruit wordt geblokkeerd. De coach kan op verschillende manieren oordelen. Dit kan met een opmerking, misschien met een blik maar ook met een vraag.

Door een vraag te stellen die begint met ‘waarom…´ wordt de gecoachte veroordeeld. Tenminste, dat kan. De waarom-vraag staat te boek als een vraag met een zeker risico. Denk daarbij aan vader die je streng vroeg waarom je niet luisterde, aan de rechter die vraagt waarom je te hard reed of aan de liefhebbende partner die vraagt waarom je de keuken nog niet hebt opgeruimd.

Gisteravond, het had nota bene een feestje moeten worden, kreeg ik een aantal waarom-vragen voor de voeten geworpen. Het valt mij op dat die waarom-vragen altijd worden gesteld door mensen die zich moreel superieur achten. Het stellen van de vraag zelf bevestigd dat natuurijk al. In mijn beleving gaat echter vaak om mensen die nogal egocentrisch redeneren: ‘mijn mening is bepalend voor wat goed en kwaad is’. Vaak nog aangevuld met het subargument ‘ik heb het er ook met anderen over gehad en die vinden ook…’

Maar ligt die tijd niet al lang achter ons? De tijd waarin er nog een duidelijke moraal te ontdekken viel in de wereld is toch allang voorbij? Hangen we niet, zoals Nietzsche het zegt, met zijn allen tollend in het luchtledige? Zoekend naar houvast. Naar mijn idee vindt een ieder dat houvast op een andere manier en de ene manier is niet beter of slechter dan de andere manier. Elke manier is uniek, want ontstaan onder unieke omstandigheden. Daaraan voorbijgaan door de ander te veroordelen is dom. Oliedom!