Categorieën
Columns

Artistiek

De kabinetsformatie is in volle gang en dat biedt kansen voor kunstenaars. In de Stadhouderskamer wordt de verdeling van gelden voor de komende jaren bepaald en daar is invloed op uit te oefenen. Die invloed krijgen wordt makkelijker als je niet alleen je hand ophoudt, maar ook iets te bieden hebt. De kunsten hebben koopwaar waar zelfs de meest doorgewinterde vvd’er oor voor heeft. De kansen liggen voor het grijpen.

De formatie gaat om groei, om werkgelegenheid, om winst, om concurrentie, om innovatie en vooral bezuinigen. Shakespeare kende in zijn tijd de Puriteinen die alle theaters lieten sluiten. In onze tijd worden veel gezelschappen opgedoekt, niet vanwege hun corrumperende invloeden, maar omdat ze geld kosten. En dat kosten ze omdat de opbrengsten niet in zijn geheel terugvloeien naar het uitvoerende gezelschap. Dat een directeur de deal van zijn leven heeft gemaakt met zijn gasten tijdens een uitvoering van Wagner zullen de uitvoerders niet aan de kassa merken. Net zo min als wanneer een ceo besluit een vestiging in Nederland te openen omdat er na werktijd nog zoveel meer te ontdekken valt. Geld verdienen is niet het enige in het leven – ook niet in het leven van ondernemers – en daar liggen de kansen voor de kunsten.

Een kabinetsformatie is alleen een vrij korte periode, ook daarna is enige invloed fijn. Daarvoor dien je wel een speler van formaat te zijn. Neem de wetenschap, die wordt zo hoog aangeslagen dat in de grondwet is vastgelegd dat zij, in de vorm van een Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, de regering gevraagd en ongevraagd mag adviseren. Nu snap ik dat de prestaties van de kunsten niet zo denderend zijn als die van de wetenschap, maar waarom is er geen Artistieke Raad voor het Regeringsbeleid? Kunst en wetenschap worden toch vaak in een adem genoemd als de twee zijden van een medaille. De een probeert het leven te vatten in steeds nauwer sluitende definities, de ander probeert juist steeds te ontsnappen aan de verstikkende greep van het weten. Daarmee zou de ArtRR een mooie tegenhanger van de WRR kunnen zijn.

Voordat het echter zover is zullen de kunsten nog vaak hun hand moeten ophouden. En als je een keer wordt overgeslagen, ga dan niet roepen dat het onbegrijpelijk is aangezien je aan alle formele voorwaarden voldeed. Dat is zo’n begrijpelijke reactie. Doe eens iets onbegrijpelijks. Iets dat ze hun hele leven zullen herinneren. Misschien iets als een paar topstukken uit de Kunsthal kidnappen? Lijkt mij een mooie manier om de begroting weer sluitend te krijgen.

Geschreven voor Dumpjekunst.nl

Categorieën
Columns

Wilders

Het is wetenschappelijk bewezen. Het hormoon oxytocine is verantwoordelijk voor agressie jegens andere groepen. Hoogleraar psychologie Carsten de Dreu van de Universiteit van Amsterdam experimenteerde met het toedienen van oxytocine en ontdekte dat de proefpersonen die oxytocine toegediend hadden gekregen significant agressiever optraden tegenover mensen van andere groepen dan de eigen groep.

Evolutionair is dit volgens hem ook wel te verklaren. De mens leefde in groepen en om te gedijen dien je samen te werken, dat heeft alles te maken met het knuffelhormoon oxytocine, dat wisten we al. De keerzijde zo blijkt nu, is dat het hormoon de mens ook agressiever maakt tegenover andere groepen. Het gaat weliswaar om verdedigende agressie, maar toch.

Nu we dit weten kunnen we het succes van Wilders beter begrijpen. De anderhalf miljoen mensen die op Wilders hebben gestemd hebben blijkbaar een wij-gevoel. Het gedijen van de eigen groep wordt in hun ogen bedreigd door een andere groep en daarom stemden ze agressief, maar verdedigend agressief.

Nu we dit weten kunnen we het succes van Wilders ook niet langer veroordelen als een beschavingsval. De mens zit nu eenmaal zo in elkaar. En de mensen die niet op Wilders hebben gestemd zijn eigenlijk vreemder want blijkbaar ervaren zij geen wij-gevoel, anders hadden ze wegens de rol van oxytocine wel op Wilders gestemd.

In een beschaafd land zijn de mensen ontwikkeld. Dankzij de hoog ontwikkelde wetenschap kennen zij hun eigen natuur en weten ze dat niets vreemd is, laat staan te veroordelen is. Wat de wetenschap verkondigt is waar en daar heeft de mens zich bij neer te leggen. Of was beschaving juist het overwinnen van onze natuur?

Om de eigen natuur te overwinnen hebben we een ideaal nodig om onszelf naar te boetseren. Maar ja “voor die maakbaarheidsgedachte vind je geen steun in hersenonderzoek” volgens hoogleraar neurobiologie Dick Swaab. Dus Wilders mag!