Categorieën
Columns

Troost

Zo aan het begin van een nieuw jaar moet ik onvermijdelijk denken aan hoe het toneelstuk Naar Damascus* begon. “Ik heb alles gekregen wat ik wilde, maar er was niets dat ik echt wilde,” waren de woorden waarmee de vreemdeling de stilte verbrak. Vanaf die woorden hing ik aan de lippen van de acteurs die Strindbergs autobiografische werk ten tonele brachten. Dit stuk ging ook over mij en met mij vast nog duizenden anderen jongelingen die in hun leven weinig tekort waren gekomen.

Ik kom telkens weer uit bij deze zin omdat dit de tijd is van goede voornemens. En wat zou iemand die niets echt wil zich nu moeten voornemen? Juist! Die persoon zou zich voor moeten nemen om te ontdekken wat hij of zij nu echt wil. Dan komen echter de vragen, weer de vragen, over wat willen nu eigenlijk is en wanneer je weet dat er iets is dat je echt wilt. Nee, een goed voornemen bedenken is zo makkelijk nog niet.

Oud en Nieuw lijkt overigens de enige periode in het jaar te zijn waarin we collectief stil staan bij onszelf. We stellen ons de vraag wie we nu eigenlijk willen zijn en stellen navenant de voornemens op. We willen slanker zijn, geduldiger of net dat beetje meer begripvol voor die ander die niet in ons straatje past, en houden ons voor hier werk van te maken. Dat het vaak mislukt heeft te maken met ons gebrekkig zelfinzicht. Niemand kan zichzelf veranderen als hij of zij niet weet wat er veranderd moet worden. Een erg ongelukkige situatie.

Blaise Pascal (1623-1662) stelt dat we van nature ongelukkig zijn en dat dit ongeluk alleen maar duidelijker wordt hoe beter we onszelf en onze situatie doorzien. Het spreekt voor zich dat wanneer dit waar is, zelfs de beste goede voornemens weinig zullen uithalen. En ook hierom, een goed voornemen bedenken is zo makkelijk nog niet.

Pascal ziet één uitweg uit het ongeluk en dat is afleiding. Hij ziet het liefst dat onze agenda´s zo vol mogelijk worden gepropt zodat er geen tijd meer overblijft om over onszelf na te denken. Niks geen goede voornemens. Gewoon het oude jaar knallend en zuipend afsluiten en hopen dat het nieuwe jaar nog drukker mag worden dan het oude.

Ik sluit mij volledig aan bij Pascal, maar het is wel zaak om de juiste afleiding te zoeken. De beste afleiding vindt men daar waar zijn passies liggen en daar zal ik het zoeken. Andere zaken zullen daarvoor moeten wijken, nog iets dat veel mensen niet willen erkennen. Mijn voornemen is dan ook om een gepassioneerd 2009 tegemoet te gaan en wel zodanig dat ik van niets meer weet. Er is geen troost, enkel afleiding zou Pascal zeggen.

* Toneelgroep Amsterdam, regie: Pierre Audi

TIP : bekijk ook eens deze site over de grootste uitdaging van deze tijd, namelijk je leven zin geven in een wereld die geen zin meer lijkt te bieden.

Door Jasper

Jasper studeerde filosofie in Groningen. Sinds 2008 schrijft hij columns, gewoon om zijn pen te proberen. Hij wordt wel eens de nieuwe Martin Bril genoemd. Ook bij Jasper is het alledaagse terug te vinden. Zijn columns verschijnen ook op dumpjekunst.nl en eerder bij kvk netwerk, cnv zelfstandigen en snelafstuderen.nl. Een thema dat in veel columns op één of andere manier terugkomt, is de onttovering van zijn wereld.